RSS
wtorek, 17 października 2017
Półmrok

Moja bezbronność szczupli się w porywach gwiazd.

Światło zbliża niewidomych w mrocznych katedrach.

Wypisują o nas zmyślone historie, które różowieją.

Patrzenie myśli jak wojny powraca w zaświatach.

Ktoś czyta twoje zagubienie, może nie cały jesteś.

Ptaki rozumieją twoją mowę, akcentują półmrok.

W ciemności widzimy więcej głodując wśród słów.

Nasze wspomnienia ocierają się o niedostatek.

Tak mało w nas z geometrii jakby dalej Boga.

Wciąż jednak śnimy jak wygnańcy z raju.

Każdy jest uchodźcą w nieswojej ojczyźnie.

Czy znalazłeś swój czas, jeśli nie rozumiesz siebie?

Godziny biegną szybciej jakbyś podróżował z obłokami.

Chwile stają się cieniami uważności.

Nie lekkość lecz czas odmienia trwanie w oddziale z bagażami.

Tych bagaży jak wielu patrzących na płótna w muzeum.

Wiatr jak kurier roznosi życia jak ulotki w pochyłości istnienia.

 

(c) Leszek Węgłowski

 

 

17:29, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
sobota, 29 lipca 2017
Powstanie Warszawskie

Zbliża się rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Razem uczcijmy pamięć bohaterów Powstania Warszawskiego! Jeśli macie czas, chwilę postoju, zatrzymajcie się w godzinę W o 17.00 1 sierpnia, gdziekolwiek jesteście, razem uczcijmy pamięć! Jeśli ktoś ma ochotę spotkać przy okazji swojego polonistę ze szkoły, jak jeszcze pamiętacie, proszę o przyjście i zapraszam serdecznie w ten historyczny czas w wyznaczone miejsce.

Przydzielone miejsce pamięci to: Nowy Świat róg Książęcej

Współrzędne geograficzne miejsca: 52.229782, 21.023746

Opis historyczny: Oddział Leśnik – oddział bojowy Armii Krajowej zorganizowany w Sądach Grodzkich na Lesznie w pierwszych dniach powstania warszawskiego, dowodzony przez płk Jana Szypowskiego ps. Leśnik. Oddział walczył na Woli i Starym Mieście. Po przejściu do Śródmieścia, samodzielne grupy oddziału walczyły na Czerniakowie w ramach Zgrupowania „Radosław”.

Leszek Węgłowski


Bibliografia :

Tomasz Szarota

Okupowanej Warszawy dzień powszedni

 

opracowanie graficzne: Maria Drabecka

 

seria: Humanistyka - wydania indywidualne
wydanie IV popr. i uzup.
2010
oprawa twarda
format 170x240 mm
str. 572
ISBN 978-83-07-03239-9

 

Nowe, poprawione i rozszerzone wydanie książki, cieszącej się w latach 70. i 80. ubiegłego wieku bardzo dużym zainteresowaniem, poświęconej życiu codziennemu w Warszawie pod okupacją niemiecką od 1 października 1939 do 31 lipca 1944 roku. Książka nie jest historią miasta w tym okresie, lecz obrazem dnia powszedniego społeczeństwa Warszawy. Mówi o warunkach bytowania ludności i sytuacji materialnej poszczególnych grup społecznych, o rozporządzeniach władz okupacyjnych, o nastrojach panujących w mieście, o sposobach radzenia sobie przez warszawiaków z codziennymi trudnościami, o zajęciach i formach spędzania wolnego czasu. Przynosi wiele informacji szczegółowych, m.in. o cenach, wysokości zarobków, systemie kartkowym, programach teatrzyków i kin oraz wielu innych elementach życia jawnego i konspiracyjnego. Osobna część książki poświęcona jest okupantom: władzom, wojsku i życiu niemieckiej ludności cywilnej w Warszawie w tym okresie. 

Tomasz Szarota (urodzony w 1940 roku w Warszawie) jest profesorem w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, wybitnym specjalistą w zakresie historii najnowszej oraz autorem wielu książek poświęconych głównie Polsce i Europie pod okupacją niemiecką.

 



Pozdrawiam!

 

   

 

 

 



11:59, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
piątek, 21 lipca 2017
Nokturn

Nokturn

Wszędzie kwiaty i melodie mgieł.

Słychać jak czas oddycha w nas.

Nokturn szepcze kwiatom piękno.

Senny Chopin gra ostatni koncert.

W salonie pełno dobrej woli.

Ból kruszy dźwięki na pół.

Etiudom przypatruje się Delacroix.

Naszkicuje później portret melancholii.

Głos z ciszy arytmicznie kaszle do półmroku.

Spojrzenie artysty poszukuje Norwida.

Ten przejęty chorobą przyjaciela płacze.

Kto go teraz będzie wspierał?

Może szum wiatru tęskniący za wolnością.

Muzyka wrasta w naszą nieśmiałość.

Pamięć dźwiga ciężar chwil.

 

(c) Leszek Węgłowski

13:43, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
Julia Hartwig

Odeszła jedna z największych postaci polskiej poezji XX wieku.

Julia Hartwig zmarła w piątek 14 lipca w Pensylwanii, na miesiąc przed 96. urodzinami. Była jedną z największych postaci polskiej poezji XX w., ostatnio związana z Wydawnictwem a5, gdzie ukazały się Jej tomy wierszy: "Jasne niejasne" (2009), "Gorzkie żale" (2011), "Zapisane" (2013) i "Spojrzenie" (2016).

"Ktoś powiedział, że każdy wiersz liryczny jest cząstką autobiografii, nawet jeżeli nic w nim nie ma z wyznań. Wierszy Julii Hartwig nie umiem czytać inaczej niż układając z nich autobiograficzną powieść. Osobą, która opowiada, jest kobieta z polskiej inteligencji, mająca za sobą doświadczenia lat wojny, dużo podróżująca, o znacznej wiedzy o sztuce, wyposażona w znajomość obcych języków, zadomowiona w trzech miastach: Warszawie, Paryżu i Nowym Jorku. Osoba ta jest też poetką, szukając określenia, wybrałbym przymiotnik: wykwintną' - pisał o Julii Hartwig Czesław Miłosz.

Była sześciokrotnie nominowana do Nagrody Nike. Była laureatką nagród polskiego PEN Clubu, im. Miłosza czy im. Szymborskiej. Otrzymała też ważne nagrody zagraniczne, m.in. francuską Prix de Traduction, amerykańską Thornton Wilder Prize, austriacką Nagrody im. Georga Trakla czy włoską Premio Letterario Giuseppe Acerbi. W 2016 r. władze Francji uhonorowały ją orderem oficera Legii Honorowej, "aby wyrazić uznanie dla jej imponującego dorobku, w szczególności w dziedzinie przekładu i popularyzacji w Polsce wielkich XX-wiecznych pisarzy tworzących po francusku".

Znalezione obrazy dla zapytania julia Hartwig

Pożegnania

Jeśli pożegnania, dla mnie bliskie, jak dla wielu albo niewielu, tylko w milczeniu.

Odchodzą poeci do krainy Lete, tylko na chwilę, żeby zapomnieć, że istnieli.

Kto po nich napisze wiersz o obłokach, milczących od zapachu wiedzy.

Właściwie, kto czyta poezje, jeśli nie liczyć tych, którzy odrabiają lekcje pamięci.

Może podróżni w pociągu do oceanu wspomnień albo uczniowie czy studenci,

nikt nie wie, mówiąc o statystykach czytelnictwa, gdzie leży prawda, kto czyta.

Takich poetów znałem niewielu, próbują odnaleźć właściwy adres, czas trwania.

Nasz czas kiedyś się skończy, poeci próbują wyobrazić ledwie chwilę postoju.

 

(c) Leszek Węgłowski

 

Warto przytoczyć w tym miejscu wiersz Adama Zagajewskiego "Tadeusz Kantor", jakże bliski sytuacji!

 

Adam Zagajewski

Tadeusz Kantor

Ubierał się na czarno,

jak urzędnik zakładu ubezpieczeń,

specjalista od spraw beznadziejnych.

Spotykałem go na Urzędniczej -

zwykle szedł pośpiesznie do tramwaju -

i w Krzysztoforach, gdzie urzędował długo

i solennie, przyjmując przy stoliku

innych ubranych na czarno artystów.

Myślałem o nim obojętnie, nieomal z wyższością,

jak ktoś, kto jeszcze niczego nie dokonał

i potępia niedoskonałość rzeczy już istniejących.

Ale któregoś dnia, znacznie później,

zobaczyłem Umarłą Klasę i inne przedstawienia,

i oniemiałem ze zgrozy i z zachwytu -

zobaczyłem systematyczne umieranie,

odchodzenie, zobaczyłem, jak pracuje

w nas czas, czas wszyty w ubrania i łachmany,

i w mięknące powoli rysy twarzy,

jak pracuje płacz i śmiech, i zgrzytanie zębów,

jak pracuje w nas nuda i tęsknota, jak mogłaby

żyć w nas modlitwa, gdybyśmy umieli ją przyjąć,

czym są naprawdę buńczuczne marsze wojskowe,

czym jest zabijanie, czym uśmiech,

i czym są wojny, widoczne lub nie, podłe albo nie,

co to znaczy być Żydem albo Niemcem,

Polakiem, a może człowiekiem po prostu,

dlaczego starzy ludzie są dziećmi,

a dzieci mieszkają w starych ciałach

na wysokim piętrze bez windy i próbują

nam coś powiedzieć, oznajmić, ale na próżno

się starają, na próżno powiewają szarą chusteczką,

wychylając się z pociętej kozikiem szkolnej ławki

- już wiedzą, że pozostaje im tylko

niezliczone sposoby odchodzenia,

patos bezradnego uśmiechania się,

niezliczone sposoby żegnania się ze światem,

i nawet nie słyszą, że brudne dekoracje

śpiewają razem z nimi, nieśmiało śpiewają

i chyba wstępują  w niebo.

 

(W:) Adam Zagajewski, "Powrót", Wyd. Znak, Kraków 2001


Wszyscy odchodzimy w ciemność albo do jasności, może promienistych, kto może wiedzieć, nie mówiąc o teologii albo w ogóle sztuce eschatologii, jeśli tak to można nazwać. Milczenie jest tutaj najrozsądniejszym sposobem opowiedzenia o świecie.

(C) Leszek Węgłowski

13:16, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
piątek, 23 czerwca 2017
Czas

Czas

Drzemią czyjeś śmierci we mnie.

Podróżują w kółko sen i niedopowiedzenie.

Wszystko drży jak podróż w nienazwane.

Biegnący w ciszę patrzę w górę.

Obłoki zawracają do ogrodów dzieciństwa.

Zapisują czas w którym wchodzę do rzeki.

Pamięć myje moje nogi szepcząc ból.

Wieczór opowiada kondycję ludzką.

Malarze płyną z farbami do liter.

Wszędzie gorzkie mowy i złudzenie piękna.

Żyję z umarłymi w czasie który nie nadchodzi.

Drzewa czują moje zagubienie i samotność.

Kiedyś słowa łaskawiej spojrzą w moja stronę.

Teraz śpią wszyscy w manewrach czasu.

 

(c) Leszek Węgłowski

 

 

13:03, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 08 czerwca 2017
Arkadij Wołodos

Arkadij Wołodos, ros Аркадий Володось (ur. 24 lutego 1972 w St.Petersburgu) – rosyjski pianista. Jego imię często w transkrypcji angielskiej jest zapisywane jako "Arcadi" lub "Arcady". Wołodos znany jest z fenomenalnej techniki i wirtuozowskiego repertuaru, w szczególności z wykonań Rachmaninowa, Liszta i transkrypcji legendarnych nagrań Horowitza.

 

Volodos Plays BrahmsUtworyCapriccio in F-Sharp Minor, Op. 76, No. 1

Znalezione obrazy dla zapytania volodos plays brahms utwory

Porywające!

11:57, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
środa, 24 maja 2017
Maurice Ravel - Dafnis i Chloe

Dafnis i Chloe - Maurice Ravel

Znalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cd

Dafnis i Chloe (Daphnis i Chloé)balet w 1 akcie, 3 obrazach. Dzieło koncentruje się na wątku miłości pomiędzy dwójką mitycznych bohaterów, Dafnisem i Chloe.

Prapremiera: Paryż 8 czerwca 1912, Théâtre du Châtelet.
Premiera polska: Warszawa 5 maja 1926, Teatr Wielki.

Osoby:

  • Dafnis – młody pasterz grecki
  • Chloe – młoda pasterka grecka, jego ukochana
  • Darkon – pasterz
  • Braxis – wódz piratów
  • Lykanion – uwodzicielka
  • bożek Pan, nimfa Syrinx, stary Pasterz, pasterze i pasterki

 

Malarstwo

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/Harvard_Theatre_Collection_-_Fokine%2C_MS_Thr_414.2_%2844%29.jpg/220px-Harvard_Theatre_Collection_-_Fokine%2C_MS_Thr_414.2_%2844%29.jpg

Michaił Fokin, Daphnis et Chloé, 1910


 

Smaki muzyczne - cd.

 

Ravel - Pavana

 

Pawana na śmierć Infantki (Pavane pour une Infante défunte), znana też pod tytułem Pawana dla zmarłej Infantki to tytuł utworu fortepianowego Maurycego Ravela napisanego w 1899 roku, bardziej popularnego w wersji orkiestrowej z 1910 roku.

 

Pawana jest jednym z dzieł Ravela stanowiącym stylizację dawnych form muzycznych. Była pierwszym bardziej znanym utworem kompozytora.

 

Tytuł utworu budził zainteresowanie zarówno publiczności, jak i krytyki. Upatrywano jego genezy w opowieściach matki Ravela ożywiających niejednokrotnie wyobraźnię twórczą kompozytora, wśród których mogła znaleźć się i ta o dawnym obyczaju, rytualnych tańcach w katedrze w Sewilli wokół zmarłej księżniczki. Niektórzy zaś przypuszczali, że nawiązuje do powieści Raymonda Schwaba Infantka Porgué.

 

Sam Ravel nie wyjaśniał znaczenia tytułu, nie przywiązywał też do niego większej wagi. Charakter utworu przyrównywał do tańca małej księżniczki hiszpańskiej z obrazu Diego Velazqueza, a nie żałobnego lamentu. Bardzo zwracał uwagę na interpretację dzieła, utrzymywanie go w równym rytmie i pozbawienie sentymentalizmu czy afektacji.

 

Wersja orkiestrowa jest typowym przykładem mistrzostwa Ravela w posługiwaniu się kolorystyką muzyczną jako środkiem budowania nastroju.


Obálka knihy  Maurice Ravel: Orchestral Works od , ISBN:  0760623182063

Smaki - cd.

Maurice Ravel - Menuet in cis-moll z 1904 r.

Zajrzyjcie koniecznie!

Posłuchajcie!

Polecam!

Ravel: Daphnis Et Chloé - Maurice RavelZnalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cd

Znalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cd

Podobny obrazZnalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cd

Znalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cdZnalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cd

Znalezione obrazy dla zapytania maurice ravel cdMAURICE RAVEL BEST OF...  (CD) - zdjęcie 1

WYKONAWCA

Różni Wykonawcy  Album zawiera następujące utwory: 1. Bolero (1988 Digital Rem aster) - New Philharmonia Orchestra/Lorin Maazel  2. II Adagio Assai (Remasterise En 2010): Con certo Pour Piano Et Orchestre En Sol Majeur - Samson Francois  3. Pavane Pour Une Infante Defun te (1988 Digital Remaster) - Orchestre De Paris/Jean Martinon  4. Alborada Del Gracioso (Assez Vif): Miroirs (1997 - Remaster) - Jean-Philippe Collard  5. I Modere (Remasterise En 2010): Son atine - Samson Francois  6. I Pavane De La Belle Au Bois Dormant : Lent: Ma Me're L'oye (Cinq P ie'ces Enfantines) - Michel Plasson  7. III Laideronnette, Imperatrice Des Pagodes : Mouvement De Marche: Ma Me're L'oye (Cinq Pie'ces Enfantines) - Michel Plasson  8. Rigaudon: Le Tombeau D e Couperin, Suite - Alexis Weissenberg  9. Jeux D'eau (Remasterise En 2010) - Samson Francois&n bsp; 10. Vocalise En Forme De Habanera - Natalie Dessay  11. II Assez Vif - Tre's Rythme: Quatu or a' Cordes En Fa Majeur - Parrenin Quartet  12. Pantomime: Daphnis Et Chloe - Suite No.2 - Ro tterdam Philharmonic Orchestra/Yannick Nezet-Seg  13. Scarbo (Remasterise En 2010): Gaspard De La Nuit, 3 Poe'mes Pour Piano D'apre's Aloysius Bertrand - Samson Francois  

Informacje : Rok premiery: 2012 Wydawca: EMI Music Poland Nośnik: płyta CD 

Perły!

16:27, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
***

Cisza odbiega od naszych zamiarów pokonywania zła. Tylko gdzie jest to dobro? Deszcz wypłukuje z nas wszelkie wymiary wyobrażenia dobra. Szkoda.

14:42, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
piątek, 19 maja 2017
Robert Pinsky

Robert Pinsky

Hasło na dziś :

"Poezja jest elitarnym medium w tym sensie, w jakim taniec jest elitarną formą chodzenia, a śpiew elitarną forma wydobywania z siebie dźwięków." (Robert Pinsky)

Robert Pinsky - ur. 1940, amerykański poeta, eseista, krytyk literacki, tłumacz, niebawem w krakowskim Znaku ukaże się tom jego poezji pod nazwą "Terrarium dla snów", gorąco polecam!

https://media.poetryfoundation.org/m/image/668/robert-pinsky.jpg?w=448&h=&fit=max

13:26, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
Przypomniane - Radzyń Podlaski

Zdjęcie użytkownika Lechus Weglowsky.

12:42, leszek.weglowski
Link Dodaj komentarz »
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 68
Archiwum